این ماجرا گذشت و یک بار که داشتیم با خواهرم - که اتفاقا او هم به خاطر دیدن مجموعه کتاب های نقد هنر و نقاشی داخل ویترین مثل من علاقه مند به این کتابفروشی شده بود- از آنجا رد می شدیم؛اتقاق عجیبی افتاد که باورمان نمی شد.در «فرهنگ»باز بود و  مرد میان سال آرامی داشت داخلش چند کتاب را جابجا می کرد!به جرات می توانم بگویم یکی از زیباترین خاطراتم تا اخر عمر همان لحظه بوده و هیچ وقت آن شادی درونی و شعفم را از باز بودنش فراموش نخواهم کرد.داخل رفتیم و مثل آدمهای قحطی زده به قفسه ها و عناوین نگاه می کردم.مرد کتابفروش آدم آرامی بود و در پاسخ من که پرسیدم چرا همیشه باز نیستید جواب داد«هر وقت بنوانم باز می کنم»در لحن صدایش چیزی می لنگید.نوعی غم درونی و یا خستگی روحی که من ان زمان بیشترش را به حساب آرام بودن اهل کتاب و مطالعه گذاشتم.ان شب من و خواهرم به استثنای 400 تومن کرایه تاکسی هرچه پول داشتیم کتاب خریدیم با یک دنیا افسوس که چرا دیگر پول نداریم.کمی هم با اقای دولت بحث کردیم و من فهمیدم که او یک عشق کتاب به معنای واقعی آن است و در آخر هم گفت که ان شاا... بیشتر در مغازه را باز خواهد کرد.

از آن شب به بعد دیگر آن کتابفروشی را باز ندیدم، اما هر بار که به آنجا نزدیک می شدم  هنوز هم امید داشتم که دوباره بروم و از آن جا خرید کنم و هیجان زده می شدم!

یک بار که از خدمت به مرخصی آمده بودم،داشتیم با بابک پسر همسایمان درد ودل می کردیم و می گفتم که بیکاری ام را در پادگان با کتاب خواندن پر می کنم که  گفت:«مهدی باید عموم رو ببینی ،مثل خودت عشق کتابه!!اصلا شاید کتابفروشی اش رو بلد باشی کتابفروشی فرهنگ!!!» و من مثل جن زده ها مات و مبهوت به بابک خیره شدم!!!اون عموی تویه؟؟

بابک خیلی از عویش برایم تعریف کرد.از گنجینه کتابهایی که یک سومش را هم در مغازه نمیبینی،از آرشیو مجلات قدیم فکاهی ،ادبی و سیاسی اش،از غم ها و غصه هایی که دارد،از بلاهایی که روزگار بر سرش آورده  با این که او همیشه سرش به آرامی در کار خود بوده است و از رنج هایی که کشیده و خانه نشینش کرده اند وتازه آن موقع بود که معنی  آن غم در چهره برایم بیشتر معلوم شد.آن روز خیلی به بابک حسودی ام شد و از ته قلب آرزو کردم ای کاش من برادر زاده عمویش بودم چیزی که خود بابک هم با خنده ای را تایید کرد.

حالا چندین سال است که کتابفروشی فرهنگ تعطیل  و به جایش یک بوتیک که روسری های آخرین مدل می فروشد باز شده است.هنوز هم که هنوز است هر وقت از ان جا رد می شوم سرم را می چرخانم به امید دیدن آقای دولت و «فرهنگ» اما فقط رنگ های تند است که نصیبم می شود .

چند وقت پیش بابک مجله های صحافی شده فردوسی سالهای دور را نشانم داد که متعلق به آرشیو عمویش بودند.می گفت حال و روز خوشی ندارد و مرض احوال است.باورتان می شو دورانی پیش چشمتان باشد که شاملو تازه شعرش را چاب می کرده و پرویز دوایی برای «پرتغال کوکی» کوبریک نقد به روز نوشته است.مقاله فریدون مشیری را بر نقد شعر نو بخوانی و آگهی اجرای فلان اُپرا را در تالار وحدت ببینی!!کلی چوب الف لای برگ هایش گذاشتم و قرار شد یک روز با ماشین برویم تا همشان را کپی بگیرم!کاری که متاسفانه به دلیل مشغله زیاد هیچ وقت اتفاق نیافتاد.

سه روز قبل« ناصر دولت آبادی» از بین ما رفت.شب که به خانه آمدم مادر اطلاعیه اش را که بابک آورده بود نشانم داد و من واقعا شکستم.خیلی بد است که یک نفر همزمان شادترین و اندوه ناک ترین خاطره زندگی ات را برایت رقم بزند و چقدر دردناک بود حرف بابک که با بغض می گفت «از دیروز هر وقت که به عمویم فکر می کنم یاد تو  و کتاب و ... می افتم».آقای دولت آبادی به قول  متن زیبای اطلاعیه ختمش:«آن قدر آرام رفت که حتی پاییز هم صدای پای رفتنش را نشنید» .دیروز در مراسم ختم با وجود شلوغی مجلس  دلم خیلی گرفت،از مظلومیت اهالی فرهنگ و هنر، از تنهایی آدم هایی که بی ادعا هستند و «نان درست کردن» را به تو می اموزند گرچه همه به دنبال خریدنش باشند و هیچ کس  جز خانواده اش نفهمد و یا نمی خواهند بفهمند که یک گنجینه ملی دارد در زیرمین خانه ای در شهرمان می پوسد.

دوستاران کتاب اغلب سرمایه ای جز همان جملات زیبا و یاد کتاب های محبوبشان ندارند.من ،به عنوان ادای دینی کوچک به این انسان عزیز و تنها کاری که می توانم انجام دهم ،از تمام دوستانی که به این جا سر می زنند تقاضا می کنم  یک دقیقه به یاد آن مرحوم سکوت کنند.

در آرامش بیارام...

60

59

.

.

.